Ο Αλέξης Κυριόγλου είδε το τελευταίο ματς του, για πολλούς GOAT του WWE John Cena και εξηγεί μέσα από το ufight.gr για ποιον λόγο δεν είχε καμία σημασία το αποτελέσμα!
Ο John Cena έδωσε τον τελευταίο του αγώνα το περασμένο Σαββατοκύριακο στο "Saturday Night's Main Event" στην Ουάσινγκτον, που μεταδόθηκε ζωντανά από το Peacock. Για πολλούς οπαδούς, η προσδοκία ήταν απλή και προφανής: αν όντως αυτή ήταν η τελευταία φορά που ο John Cena θα ανέβαινε στο ρινγκ του WWE, τότε σίγουρα έπρεπε να κλείσει με μια τελευταία νίκη.
Ωστόσο, ο Cena έχασε, και αυτή η απόφαση έχει πυροδοτήσει έντονες συζητήσεις τις τελευταίες μέρες. Όμως ίσως αυτή η αντίδραση χάνει το νόημα, γιατί ο τελευταίος αγώνας του John Cena ποτέ δεν είχε να κάνει με το να κερδίσει. Είχε να κάνει με την αποδοχή.
Δεν μπορεί να υπερτονιστεί το τι σήμαινε ο John Cena για το Pro Wrestling, ειδικά για μια ολόκληρη γενιά παιδιών και οικογενειών. Πέρα από τους τίτλους και τα μεγάλα ματς, η κληρονομιά του Cena είναι δεμένη με το έργο του στο Make-A-Wish Foundation, όπου χάρισε περισσότερες ευχές από οποιονδήποτε άλλο στην ιστορία του οργανισμού. Ακόμα και την ημέρα του τελευταίου του αγώνα, ο Cena συναντιόταν με παιδιά του Make-A-Wish — μια υπενθύμιση του ποιος είναι πέρα από τον χαρακτήρα.
Όλο το Σαββατοκύριακο φαινόταν σαν μία γιορτή για τον Cena, καθώς το WWE διοχέτευσε όλη του την ενέργεια για να κάνει αυτή την ιστορία τεράστια και mainstream — από αθλητικές ομάδες, πολιτικά πρόσωπα, ανθρώπους του Χόλιγουντ, μηνύματα οπαδών, μέχρι σχεδόν όλο τον κόσμο του Pro Wrestling, τα βλέμματα όλου του πλανήτη ήταν στραμμένα στην τελευταία εμφάνιση του John Cena στο ρινγκ και στο να τιμήσουν κάποιον που βοήθησε να διαμορφωθεί το σύγχρονο WWE με τις επιτυχίες και την εργασιακή του ηθική.
Αυτό δεν ήταν απλώς το τέλος μιας καριέρας. Ήταν το κλείσιμο ενός από τους πιο επιδραστικούς κύκλους στην ιστορία του WWE.
Ο ίδιος ο αγώνας αφηγήθηκε μια πολύ συγκεκριμένη ιστορία. Δομήθηκε σαν το κλασικό «old school» πρότυπο ήρωα εναντίον κακού: Οι παραλληλισμοί ήταν ξεκάθαροι: Sting εναντίον Big Van Vader, Hulk Hogan εναντίον Andre the Giant, η διαχρονική αφήγηση στην πάλη όπου η καθαρή δύναμη και θέληση σιγά-σιγά διαβρώνουν ακόμα και τον μεγαλύτερο πρωταθλητή.
Η επίθεση του Gunther ήταν μεθοδική, σκληρή και αμείλικτη. Ο Cena δεχόταν χτυπήματα, αντέδρασε στιγμιαία και αρνιόταν να μείνει κάτω. Η κορύφωση έπαιξε με ένα από τα πιο διαχρονικά μοτίβα του Pro Wrestling: ο παγιδευμένος ήρωας σε submission, ο διαιτητής σηκώνει το χέρι.
Μία φορά. Το χέρι πέφτει.
Δύο φορές. Πάλι πέφτει.
Την τρίτη φορά, ο Cena δίνει τη δύναμη να σηκωθεί.
Ο Cena έκανε το ίδιο «OK» σήμα με τα χέρια που έδειχνε στο κοινό για δεκαετίες κατά την είσοδό του, ένα μήνυμα ότι ήταν ακόμα ζωντανός, ακόμα παλεύει.
Το κοινό πίστεψε.
Η στιγμή έμοιαζε με μια τελευταία θαυματουργή ανατροπή.
Μετά παγιδεύτηκε πάλι.
Εκεί ο αγώνας έγινε αμφιλεγόμενος. Ο Cena κοίταξε προς την πλευρά, όπου καθόταν η γυναίκα του.
Χαμογέλασε.
Και με ηρεμία, έκανε tap out.
Η αντίδραση ήταν άμεση και εχθρική. Ένα σημαντικό μέρος του κοινού απέρριψε το φινάλε, και η κριτική στράφηκε γρήγορα προς τον Triple H και τη δημιουργική ομάδα του WWE.
Για πολλούς φάνηκε λάθος, ότι ο Cena — ο άνθρωπος που ποτέ δεν τα παρατάει — τα παράτησε.
Αλλά αυτή η ερμηνεία ίσως είναι λανθασμένη.
Ο Cena δεν εγκατέλειψε.
Η ιστορία δεν ήταν για έναν ήρωα που ηττήθηκε. Ήταν για έναν άντρα που αναγνώρισε ότι ο αγώνας του είχε τελειώσει.
Ο χρόνος, ο πατέρας όλων, μένει πάντα νικητής, και μερικές φορές η πιο γενναία πράξη είναι να αποδεχτείς ότι έχεις ήδη δώσει ό,τι είχες.
Ο John το κατάλαβε και έκανε tap out.
Δεν ηττήθηκε. Απλώς ήταν έτοιμος να αφήσει τα πάντα — τον αγώνα, την καριέρα του, την προηγούμενη ζωή του.
Όταν τελείωσε ο αγώνας, ο Cena σηκώθηκε και χαμογέλασε. Ο χαρακτήρας δεν είχε σπάσει. Δεν είχε καταστραφεί.
Αντίθετα, ο John Cena ο άνθρωπος φαινόταν ήρεμος.
Το πραγματικό αντίο ήρθε λίγα λεπτά μετά.
Ο CM Punk και ο Cody Rhodes μπήκαν στο ρινγκ και τοποθέτησαν το World Heavyweight και το WWE Championship στους ώμους του Cena. Αυτή ήταν η αληθινή κατάληξη, όχι μια ήττα, αλλά μια αναγνώριση από το παρόν προς το παρελθόν.
Ο Cena δεν έφυγε ως ένας αστέρας που έπεσε, με κατεστραμμένη καριέρα.
Όχι, έφυγε ως το πρότυπο.
Το βίντεο με το αφιέρωμα που ακολούθησε αποτύπωνε ακριβώς τι σήμαινε ο Cena: ο performer που κράτησε το WWE ζωντανό μέσα από εποχές αλλαγών, από την εποχή του Ruthless Aggression μέχρι την PG Era, καθώς η εταιρεία ανασχημάτιζε την εικόνα της για οικογένειες και το ευρύ κοινό. Ο Cena κράτησε την εταιρεία ενωμένη με το χάρισμα, την ηθική και την αφοσίωση του. Αυτό δεν αμφισβητείται.
Ο τελευταίος αγώνας του John Cena δεν αφορούσε το αποτέλεσμα.
Αφορούσε την οπτική.
Αφορούσε την κατανόηση πως η επιτυχία δεν απαιτεί μια τελευταία νίκη, πως η κληρονομιά δεν σβήνει με ένα tap out και πως μερικές φορές το πιο δυνατό φινάλε δεν είναι η νίκη, αλλά η ολοκλήρωση.
Ο Cena δεν έχασε τον τελευταίο του αγώνα.
Τελείωσε την ιστορία του, και τώρα προχωράει.
Και το WWE, απόψε, προχωράει επίσης.
Μπορεί να υποστηρίξει κάποιος, και δε θα διαφωνήσω, ότι ο Gunther δεν «έπρεπε» να νικήσει τον Cena, όπως ο Brock Lesnar δεν «έπρεπε» να σπάσει το σερί του Undertaker στην WrestleMania. Κάποιος θα μπορούσε να πει πως ο Gunther είχε ήδη αρκετή αξιοπιστία και κύρος πριν τον νικήσει. Θα είναι στην ευθύνη της δημιουργικής ομάδας του WWE να τον ανεβάσει ακόμα περισσότερο και αν το καταφέρουν, με την πάροδο του χρόνου ίσως δούμε αυτό το ματς ως τη μεγάλη άνοδο για τον Gunther. Πιθανότατα μια αναμέτρηση με τον Brock Lesnar θα είναι το μεγάλο showdown για τον ''Ring General'' στο μέλλον, αλλά θα δούμε αν φτάσουν εκεί — και αν η ώθηση για τον Gunther πριν από αυτό είναι επιτυχής. Αυτό μένει να το δείξει το μέλλον.
Ίσως ακόμα πιο σημαντικό από τον Gunther ήταν το ''φως'' που έριξε το show αποχώρησης του Cena στους stars του NXT. Ο Oba Femi, η Sol Ruca, η Zaria, ο Je'Von Evans ακόμη και ο Leon Slater από το TNA φάνηκαν σαν Superstars μπροστά σε ένα τεράστιο πλήθος, κερδίζοντας μεγάλη έκθεση μπροστά σε ένα από τα μεγαλύτερα κοινά που έχουν δει ποτέ. Η μέρα τους μπορεί να έρθει σύντομα και ίσως να μπορούμε να δούμε την άνοδο τους μέσα από εκείνη τη βραδιά στο Saturday Night's Main Event. Πάλι, το μέλλον θα το δείξει.
Σήμερα, όμως, πρέπει να χαρούμε για τον John Cena.
Σπάνια βλέπουμε καριέρες στο Pro Wrestling να τελειώνουν επειδή ο ίδιος ο αθλητής επέλεξε την κατάλληλη στιγμή να αποχωρήσει και να προχωρήσει.
Συνήθως πρόκειται για τραυματισμούς, διαφωνίες με τη διοίκηση ή για κάποιον που κρατιέται πολύ καιρό και η λάμψη αυτού που έδινε στους οπαδούς έχει σχεδόν σβήσει.
Ο Cena κατάλαβε πως, με το πέρασμα του χρόνου και την καριέρα του στο Χόλιγουντ, κάτι έπρεπε να αφήσει πίσω και ήταν ώρα να αποσυρθεί από το Pro Wrestling πριν γίνει αυτό με βίαιο τρόπο.
Η αποχώρησή του δεν ήταν τέλεια, αλλά στο τέλος, έδωσε στην εταιρεία και στους θαυμαστές του την ευκαιρία να πουν αντίο και να δουν την τελευταία του προσπάθεια.
Είναι πολύ απίθανο να ξαναδούμε κάτι παρόμοιο.
Οι περισσότεροι παλαιστές δεν ξέρουν πότε να αφήσουν.
Ο John Cena το ήξερε — και το έκανε με χαρά και αποδοχή.
Ένα ήσυχο τελεσίγραφο.
Μια στιγμή γαλήνης.
Ένα χαμόγελο.
Ένας χαιρετισμός.
Μια ολοκληρωμένη καριέρα.
Τα λέμε, John.
Διαβάστε ακόμα :
