Ο Tyron Woodley είχε χαράξει ένα “μεγάλο” πλάνο καριέρας, όμως όπως παραδέχεται σήμερα, το ίδιο του το lifestyle τον έβγαλε εκτός πορείας.
Ο πρώην πρωταθλητής της welterweight κατηγορίας του UFC, μιλώντας ανοιχτά για εκείνη την περίοδο, εξηγεί πως ενώ βρισκόταν στο peak της καριέρας του μετά από συνεχόμενες υπερασπίσεις τίτλου και την κυριαρχική νίκη απέναντι στον Darren Till το 2018, άρχισε να χάνει την απόλυτη προσήλωση σε αυτό που είχε πραγματικά σημασία.
Μετά τη νίκη επί του Till, ο Woodley είχε βάλει στόχο να κλείσει διαδοχικούς αγώνες που θα του έδιναν δύο ακόμη υπερασπίσεις τίτλου, προτού επιχειρήσει το πέρασμα στα 84 κιλά για δεύτερη ζώνη. Μάλιστα, αποκαλύπτει ότι είχε καταφέρει κάτι ασυνήθιστο σε επίπεδο διαπραγμάτευσης:
«Πολλοί δεν το ξέρουν αυτό, αλλά ήμουν ο πρώτος και ίσως ο μόνος μαχητής που διαπραγματεύτηκε τρεις αγώνες μέσα σε ένα τηλεφώνημα. Διαπραγματεύτηκα να αγωνιστώ με τον [Kamaru] Usman και μετά, αν νικούσα τον Usman, υποτίθεται ότι θα πήγαινα να αντιμετωπίσω τον Colby Covington για να υπερασπιστώ τη ζώνη. Αν νικούσα τον Colby Covington, θα μου επέτρεπαν να ανέβω κατηγορία και να παλέψω για εκείνη τη ζώνη. Αυτό ήταν το πλάνο μου.»
Ο Woodley λέει ξεκάθαρα ότι κάπου εκεί “θόλωσε” από τα προνόμια και την προσοχή που φέρνει με το να βρίσκεται κανείς στην κορυφή .
«Σε εκείνο το σημείο της καριέρας μου, έχασα την εστίαση και επικεντρωνόμουν υπερβολικά στο lifestyle και στα πράγματα που έρχονταν μαζί με όλα αυτά. Γυναίκες, πάρτι — όχι ποτό και ναρκωτικά και τέτοια — αλλά απλά να είμαι, ας πούμε, στο πάρτι Maxim 100. Με καλούσαν παντού και απλά έγινα ένας τύπος που πήγαινα σε κοινωνικά events. Νιώθω ότι αυτό με αποπροσανατόλισε από το κέντρο μου.»
Στα 43 του πλέον, ο Woodley κοιτάει πίσω και εξηγεί ότι η ανάγκη να “ζήσει” όσα δεν είχε, έπαιξε τεράστιο ρόλο. Μιλά για το περιβάλλον που μεγάλωσε και για το πώς προσπαθούσε να ανταμείψει τον νεότερο εαυτό του.
«Μεγάλωσα στην “πρωτεύουσα των δολοφονιών” του κόσμου. Είμαι παιδί του δρόμου… Όλοι είναι νεκροί ή στη φυλακή ή ακόμα στον δρόμο. Αυτό που κατάφερα ήταν να κάνω κάτι διαφορετικό, να δείξω στην οικογένειά μου και στους ανθρώπους στην πόλη μου ότι γίνεται…
Ουσιαστικά “τάιζα” και “υποστήριζα” τον 10χρονο Tyron που δεν μπορούσε να πάρει ένα ζευγάρι επώνυμα παπούτσια… Έδινα στον εαυτό μου όλα αυτά που δεν είχα όταν ήμουν μικρός.»
Κάπου εκεί, όπως λέει, άρχισε να ζει δύο διαφορετικές ζωές και αυτό τελικά τον έκανε να χάσει την ισορροπία του:
«Άρχισα να ζω δύο διαφορετικές ζωές. Ήμουν σπουδαίος πατέρας. Ήμουν σπουδαίος αθλητής. Ήμουν χάλια σύζυγος και ζούσα σαν ροκ σταρ. Αλλά κανείς δεν δούλευε πιο σκληρά από εμένα, κανείς δεν προπονούταν περισσότερο από εμένα και κανείς δεν ήταν καλύτερος γονιός από εμένα.
…Νόμιζα ότι αυτά τα πράγματα ήταν ξεχωριστά. Δεν είναι. Είναι όλα ενωμένα. Κορόιδεψα τον εαυτό μου ότι ήταν ξεχωριστά και δεν ήταν.»
Ο Woodley δεν χρησιμοποιεί τη λέξη “μετανιώνω”. Παρ’ όλα αυτά, αναγνωρίζει ότι δεν εκτέλεσε το πλάνο για δεύτερη ζώνη όπως το είχε οραματιστεί. Ταυτόχρονα, δεν μηδενίζει το έργο του: θυμίζει τις μεγάλες νίκες του και πιστεύει ότι ο αγώνας με τον Till “άλλαξε” την πορεία του Βρετανού.
Και επειδή - όπως τονίζει - “η καριέρα του δεν έχει τελειώσει”, εξηγεί γιατί δέχτηκε με ενθουσιασμό την πρόταση για να παίξει μποξ απέναντι στον Anderson Silva στην κάρτα του ‘Jake Paul vs Anthony Joshua’.
«Είναι θρύλος και εγώ κυνηγάω το να θεωρηθώ θρυλικός. Το να τον νικήσω, νιώθω ότι με βάζει στην κατηγορία του θρύλου…
Τώρα πιστεύω ότι αυτός είναι ένας αγώνας που ο κόσμος θα πει: “διάολε, αυτός είναι ένας αγώνας που δεν ξέραμε ότι τον χρειαζόμασταν”. Νιώθω ότι θα είναι ο καλύτερος αγώνας της κάρτας.»
Διαβάστε ακόμα :
