Γιατί η πυγμαχία θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία!

Tο να μπει το άθλημα της πυγμαχίας στα σχολεία ανά την ελληνική επικράτεια ίσως να φαντάζει ουτοπικό, ωστόσο εάν κάποιος έκανε αυτή την «ρηξικέλευθη» -για αυτούς που δεν γνωρίζουν- πράξη, τότε τα οφέλη θα ήταν τεράστια για ένα πολύ μεγάλο μέρος της νεολαίας που θα μπορούσε έτσι να εκφραστεί και που τώρα δεν του δίνεται αυτή η δυνατότητα.

Είναι συχνό το φαινόμενο να ακούς ενήλικες άντρες και γυναίκες μετά τα 20, 30, 40 ή και 50 τους χρόνια να λένε πόσο πολύ θα ήθελαν να είχαν δοκιμάσει ένα μαχητικό άθλημα νωρίτερα στην ζωή τους. Και αυτό γιατί διαπίστωσαν από πρώτα χέρι τα οφέλη που έχει η ενασχόληση με αυτά τα σπορ.

Ο λόγος που καθυστέρησαν να κάνουν το βήμα και να μπουν σε έναν Σύλλογο μαχητικών αθλημάτων είναι είτε γιατί κανείς δεν τους έδωσε το ερέθισμα νωρίτερα (σίγουρα όχι το σχολείο), είτε γιατί ένιωθαν κάποιο εσωτερικό φόβο για το τι θα συναντούσαν εκεί.

Οι αγκυλώσεις στην κοινωνία σχετικά με τα μαχητικά αθλήματα είναι ακόμα πολλές, αφού αρκετοί θεωρούν πως μέσα στις Σχολες πέφτει μόνο ξύλο και πως από εκεί το μόνο που θα καταφέρει κανείς είναι να βγει με μαυρισμένα μάτια και σπασμένα δόντια. Καμία σχέση όμως… Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει!

Και αυτό διότι η προπόνηση του κάθε ασκούμενου γίνεται βάση της φυσική του κατάστασης, των γνώσεων που κατέχει πάνω στο άθλημα και των ορίων που εκείνος έχει θέσει στον εαυτό του. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία ωστόσο οι ασκούμενοι αργά η γρήγορα θέλουν να βάλουν γάντια και να πάνε στην επόμενη «πίστα» της προπόνησης με τους συναθλητές τους.

Εάν λοιπόν τα μαχητικά σπορ και ειδικότερα η πυγμαχία, που είναι η βάση των περισσότερων έμπαιναν στα σχολεία, αρκετοί νέοι θα έρχονταν άμεσα σε επαφή με ένα άθλημα που ενδεχομένως θα τους άλλαζε σε τεράστιο βαθμό την μετέπειτα ζωή τους.

Στο εκπαιδευτικό σύστημα όπως είναι τώρα δομημένο, θεωρεί κανείς πως τα μαχητικά σπορ δεν υπάρχουν καν στον χάρτη. Λες και μόνο το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το βόλευ, το τένις υπάρχουν στην γη από αθλήματα.

Οι ιθύνοντες, που παίρνουν τις αποφάσεις σε ότι έχει να κάνει με την εκπαίδευση στα σχολεία, κλείνουν τα μάτια στο γεγονός πως υπάρχει και εκείνο το τμήμα της νεολαίας που δεν εκφράζεται μέσα από αυτά τα αθλήματα. Που δεν κυλάνε στο αίμα τους. Γιατί λοιπόν να μην έχουν την δυνατότητα να επιλέξουν μαθήματα στα μαχητικά σπορ και την αυτοάμυνα;

Να μάθουν τα βασικά, να δουν οι νεολαίοι και οι γονείς τους πως είναι μια τρομερή άσκηση για το σώμα, το μυαλό και κυρίως την ψυχολογία τους!

Να διαπιστώσουν πως μπορεί να είναι ένα καταπληκτικό ασφαλές παιχνίδι που τίποτα δεν έχουν να φοβηθούν, παρά μόνο να κερδίσουν.

Να εκτονώσουν με απόλυτη ασφάλεια ένστικτά τους και να εξαλείψουν διαστρεβλωμένες αντιλήψεις που οι περισσότεροι έχουν μεγαλώνοντας ως ενήλικες γύρω από τον μαχητικό αθλητισμό και τα ουσιαστικά οφέλη τους.

Θεωρητικά ένα τεράστιο ποσοστό της κοινωνίας θα μπορούσε να αλλάξει την ζωή του ως εξής:

• 1) Καταρχάς το μποξ βελτιώνει την σωματική υγεία, δημιουργεί ευεξία και τονώνει το καρδιαγγειακό σύστημα μιας και όλο το σώμα είναι σε εγρήγορση. Μέσω της σκιαμαχίας και της αερόβιας άσκησης νεολαίοι με περιττά κιλά θα μπορούσαν και μόνοι τους να εξασκουνται ανά πάσα ώρα και στιγμή.

• 2) Καθαρίζει το μυαλό από ότι μπορεί να σε αγχώνει, να σε βασανίζει, να σε ταλαιπωρεί, να σε φοβίζει. Και είναι πολλά αυτά όταν εισαι νεαρός και έφηβος…
  Σε φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου έτσι όπως κανένα άλλο άθλημα πάνω στην υφήλιο δεν μπορεί να το κάνει. Γνωρίζεις το σώμα σου καλύτερα, το πως να εναρμονίζεις τις κινήσεις σου.

• 3) Σου δημιουργεί πραγματική αυτοπεποίθηση. Παιδιά ντροπαλά, συνεσταλμένα θα έβρισκαν ιδανικό καταφύγιο στα μαχητικά σπορ ξεκινώντας με την πυγμαχία. Όταν ξέρεις πως να προστατέψεις τον εαυτό σου κάνοντας και την απειροελάχιστη κίνηση, αυτό σου βγάζει μια εσωτερική δύναμη που έχεις μέσα σου. Πατάς πιο σταθερά στα πόδια σου, αρχίζεις να σκέφτεσαι διαφορετικά, δεν νιώθεις πλήρως απροσταύτευτος ζώντας μέσα σε έναν μόνιμο φόβο.

• 4) Ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι αποκαλούμενοι ‘Millenials’ μεγαλώνουν θεωρώντας το ίντερνετ, τα social media και την ψηφιακή ζωή ως κάτι το απόλυτα δεδομένο, αρκετές φορές χάνοντας την πραγματική τους ζωή. Πολλοί βιώνουν αποκλειστικά μέσα από μια οθόνη πλάθοντας τις περισσότερες φορές έναν χαρακτήρα φανταστικό που δεν είναι ο δικός τους. Εκει ο μαχητικός αθλητισμός επειδή σε φέρνει σε απόλυτη επαφή με τον εσωτερικό σου κόσμο, τις εσωτερικές σου αγκυλώσεις, μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά στο να αισθανθείς πως έχεις καρδιά, σώμα, ψυχή και μυαλό που λειτουργούν και δεν έχουν μένουν απλά στο ράφι αχρησιμοποίητα. Τα ενεργά μυαλά εκτιμούν την πραγματικότητα, την αληθινή ζωή και αποβάλλουν την τοξικότητα που εσωτερικεύεται ζώντας μέσα από οθόνες.

• 5) Τα μαχητικά σπορ σε μαθαίνουν να πειθαρχείς, να λειτουργείς με όρια και κανόνες σεβόμενος κυρίως αυτόν που έχεις απέναντι.
  Υπάρχει μια μερίδα νεολαίας, των πιο ατίθασων και ανυπάκουων που γνωρίζοντας αυτά τα αθλήματα θα μπορούσε πραγματικά να καταλάβει την έννοια της λέξης ‘ΟΡΙΑ’.

• 6) Η πυγμαχία θα ακούσεις πολλούς να λένε πως είναι η ζωή. Και είναι έτσι. Σου μαθαίνει να πεφτεις μία, να σηκώνεσαι εκατό. Σου μαθαίνει να σκέφτεσαι, κάνει το μυαλό σου να δουλεύει.

Κλείνοντας είναι κρίμα να ζούμε σε μια χώρα όπως η Ελλάδα και να μην τιμούμε τα μαχητικά σπορ.

Πόσα πολλά χάνει η Νεολαία μας. Πόσα πολλά θα μπορούσε να κερδίσει!

Θα ήταν ενδεχομένως, ένας άλλος κόσμος…